Bartłomiej Polakowski

Wreszcie znalazłem moment na kolejny wpis na blogu. Całe szczęście, że akurat w mediach rządzi afera solna bo to trochę odciągnęło uwagę od mojej nieaktywności:)

Dzisiaj chciałem się podzielić z Wami moimi spostrzeżeniami na temat Polskiego rynku szkoleń e-learningowych i przeszkód, które stoją na drodze jego rozwoju.

W ostatnim czasie odbyłem sporo spotkań z wytwórcami e-szkoleń, miałem okazję obejrzeć i wypróbować ich dzieła oraz porozmawiać o dotychczasowych projektach.

Jeżeli wygooglujemy „szkolenia e-learningowe”, dostaniemy długą listę firm, które zajmują się tworzeniem contentu. Jednak tak na prawdę prawdziwych zawodników jest ok. 7. Znajdziecie ich m.in. na grupie E-learning Professionals. Prezentują oni bardzo zróżnicowany poziom i techniki, ale każda z tych firm może się pochwalić bogatym portfolio pełnym znanych marek. Można by więc odnieść wrażenie, że e-learning w Polsce, a przynajmniej w jego gałęzi korporacyjnej, ma się całkiem dobrze.

Niestety według mnie tak nie jest. Zamawiający nie mają pomysłu i kompetencji e-learningowych. Ich działania są rozproszone, a szkolenia zamawiane w różnych firmach, nie są spójne, ani metodologicznie ani pod względem wyglądu. Oglądając je, w większości przypadków odnosi się wrażenie, że zostały wytworzone bez żadnego pomysłu, jedynie żeby zapchać dziurę w budżecie.

Na szczęście ta sytuacja zaczyna się zmieniać. Dostawcy częściowo wzięli na siebie odpowiedzialność za atrakcyjność i efektywność szkoleń. Wielu z nich posiada specjalne komórki kreatywne, które na podstawie wymagań tworzą interesujące koncepcje i proponują optymalną formułę. Z drugiej strony, zamawiający coraz częściej puszczają wodze wyobraźni i oczekują czegoś więcej od gadającej głowy:) A z trzeciej strony jesteśmy My – strażnicy e-learningowego porządku w tym kraju!:)

Po przejrzeniu kilkunastu projektów, zacząłem się jednak zastanawiać. Dlaczego wszystkie firmy w swojej ofercie mają głównie szkolenia z postaciami animowanymi i zdjęciami. I po co wszędzie są wpychane te chmurki z tekstem? Czy lektor nie wystarczy (a poza tym wszyscy wiem, że jest skuteczniejszy;)?

Codziennie w sieci przeglądam różne projekty e-learningowe z całego świata. Wiele z nich zachwyca bogactwem multimediów, wykorzystuje animacje trójwymiarowe i „prawdziwe” postacie omawiające zagadnienia szkoleniowe. Dlaczego tak rzadko u nas spotyka się tego typu projekty? Dlaczego w szkoleniu wprowadzającym musi być zawsze ten rysowany Pan lub Pani, a nie prezes prowadzący nas za rękę po wirtualnym biurze?:)

Koszty? Nieeee. Trudność wykonania? Nieeee. To co?….. Łącze internetowe! Bingo! Taką odpowiedź dostałem od jednego z dostawców, który próbował wprowadzać bardziej interaktywne i nowoczesne e-szkolenia, ale nie było dla nich rynku zbytu, bo poza miastami nadal królują drewniane światłowody z czasów Bolesława Chrobrego i komputery klasy Pentium. Niestety moje dotychczasowe doświadczenia to potwierdzają. Tak długo jak w przeciętnym gospodarstwie domowym nie będzie łatwego i taniego dostępu do szerokopasmowego internetu, tak długo będziemy stali na e-learningowym poboczu.

Przydałoby się nam jakieś informatyczne Euro, które zmusiłoby Panów ministrów do przyspieszenia informatyzacji w naszym kraju. LTE już nie puka tylko wbija się do naszych domów… o ile mieszkamy w dużej aglomeracji! Jedną z zawsze wymienianych zalet e-learningu jest większa dostępność do szkoleń. Niestety póki co, aby ja zapewnić musimy zrezygnować z innowacyjności.

photo credit: IslesPunkFan via photopin cc